Nederlandse journalisten zijn vaak in staat framing (het kiezen van woorden en beelden die nieuwsgebeurtenissen in een gewenste context plaatsen) door instituties keurig en kritisch te deconstrueren tot (ingrijpende) bezuinigingen en (kille) saneringen. De beoogde resultaten kunnen ze eveneens adequaat analyseren. Maar hoe gaat het bij een ingewikkeld proces als een formatie? In Nederland lijkt ze - in vergelijking met bijvoorbeeld de Britten – te verlopen in een sfeer van relatieve openheid. Met informatieverslagen, persconferenties en Kamerdebatten in de verschillende fasen van informatie. Helaas plaatst de journalistiek weinig kanttekeningen bij de leemtes in dit proces, constateert August Hans den Boef. Zo ze niet met metanieuws en subnieuws probeert deze gaten te vullen.